Też byłam wirtualną asystentką
Zaczynałam dokładnie tam, gdzie Ty. I od początku wkurzała mnie ta nazwa, bo nie oddawała tego, co naprawdę robiłam. Prowadziłam ludziom firmy od środka: strony, teksty, newslettery, procesy, pilnowanie rzeczy, o których zapominali. A brzmiało to jak ktoś od przepisywania notatek.
Dziś widzę w tym klamrę. Nadal pomagam tworzyć wirtualne asystentki, tylko teraz buduje się je z AI. I tym razem nazwa wreszcie pasuje, bo taka asystentka naprawdę zna firmę, materiały i sposób pracy osoby, dla której powstała.
Moje realia: dwadzieścia godzin pracy w tygodniu, mały syn, klientki i kilka projektów naraz. Przy takim grafiku robota, którą zwykle rozdziela się na zespół, i tak zostaje na mojej głowie. Więc zbudowałam sobie zaplecze z asystentów, którzy znają moją firmę, i na nim ją prowadzę. Jestem z tych, co jak nie drzwiami, to oknem.
